Sampurnaning Urip




SEJATINE INGSUN
INGSUN SEJATI.

Ingsun tajalining Dzat kang Maha Suci, kang murba amasesa, kang kuwasa angandika Kun Fayakun mandi sakucap ingsun, dadi sakciptaningsun, katurutan sakarsaningsun, kasembadan saksedyaningsun karana saka kodratingsun.

Ingsun Dzating manungsa sejati, saiki eling besuk ya eling.

Saningmaya araning Muhammad, Sirkumaya araningsun, Sir Dzat dadi sak sirku, yaiku sejatining manungso, urip tan kena ing pati, langgeng tan keno owah gingsir ing kahanan jati.

Ingsun mertobat lan nelangsa marang Dzat ingsun dewe, regede badaningsun, gorohe atiningsun, laline uripingsun, salahe penggaweningsun, ing salawas lawase dosaningsun kabeh sampurna saka kodratingsun

**

Kawruhana sejatining urip
ketahuilah sejatinya hidup

Urip ana jroning alam donya
Hidup di dalam alam dunia

Bebasane mampir ngombe
ibarat perumpamaan mampir minum

Umpama manuk mabur
ibarat burung terbang

Lunga saka kurungan neki
pergi dari kurungannya

Pundi pencokan benjang
dimana hinggapnya besok

Awja kongsi kaleru
jangan sampai keliru

Umpama lunga sesanja
umpama orang pergi bertandang

nJan-sinanjan ora wurung bakal mulih
saling bertandang, suatu saat pasti akan kembali pulang

Mulih mula mulanya
pulang ke asal mulanya

Kemanakah kita bakal 'pulang'?

Kemanakah setelah kita 'mampir ngombe' di dunia ini?

Dimana tempat hinggap kita andai melesat terbang dari 'kurungan' (badan jasmani) dunia ini?

Kemanakah aku hendak pulang setelah aku pergi bertandang ke dunia ini?

Itu adalah suatu pertanyaan besar yang sering hinggap di benak orang-orang yang mencari ilmu sejati.

Yang jelas, beberapa pertanyaan itu menunjukkan bahwa dunia ini bukanlah tempat yang langgeng. Hidup di dunia ini hanya sementara saja. Oleh karena itu, tidak ada salahnya jika kita menyimak tembang dari Syech Siti Jenar yang digubah oleh Raden Panji Natara dan digubah lagi oleh Bratakesawa yang bunyinya seperti ini:

"Kowe padha kuwalik panemumu, angira donya iki ngalame wong urip, akerat kuwi ngalame wong mati; mulane kowe pada kanthil-kumanthil marang kahanan ing donya, sarta suthik aninggal donya."

"Terbalik pendapatmu, mengira dunia ini alamnya orang hidup, akherat itu alamnya orang mati. Makanya kamu sangat lekat dengan kehidupan dunia, dan tidak mau meninggalkan alam dunia"

Pertanyaan yang muncul dari tembang Syech Siti Jenar adalah:

Kalau dunia ini bukan alamnya orang hidup, lalu alamnya siapa?

Syech Siti Jenar menambahkan penjelasannya:

"Sanyatane, donya iki ngalame wong mati, iya ing kene iki anane swarga lan naraka, tegese, bungah lan susah. Sawise kita ninggal donya iki, kita bali urip langgeng, ora ana bedane antarane ratu karo kere, wali karo bajingan."

"Kenyataannya, dunia ini alamnya orang mati, iya di dunia ini adanya surga dan neraka, artinya senang dan susah. Setelah kita meninggalkan alam dunia ini, kita kembali hidup langgeng, tidak ada bedanya antara yang berpangkat ratu dan orang miskin, wali ataupun bajingan"

Dari pendapat Syech Siti Jenar itu kita bisa belajar, bahwa hidup di dunia ini yang serba berubah seperti roda (kadang berada di bawah, kadang berada di atas), besok mendapat kesenangan, lusa memperoleh kesusahan, dan itu bukanlah merupakan hidup yang sejati ataupun langgeng.

Wejangan beberapa leluhur mengatakan:

"Urip sing sejati yaiku urip sing tan keno pati".
Hidup yang sejati itu adalah hidup yang tidak bisa terkena kematian.

Ya, kita semua bakal hidup sejati. Tetapi permasalahan yang muncul adalah, siapkah kita menghadapi hidup yang sejati jika kita senantiasa berpegang teguh pada kehidupan di dunia yang serba fana?

Ajaran para leluhur juga menjelaskan:

"Tangeh lamun siro bisa ngerti sampurnaning pati, yen siro ora ngerti sampurnaning urip."
Mustahil kamu bisa mengerti kematian yang sempurna, jika kamu tidak mengerti hidup yang sempurna.


 KEMBALI KE DAFTAR ISI

SEMBUH TUMBUH AMPUH